Συνέντευξη του Παγκόσμιου Πρωταθλητή Mika «Iceman” Immonen

Κατά τη διάρκεια του τουρνουά «Barrage 9-Ball Open 2015» στην Αθήνα, μεταξύ 17ης και 21ης Ιουνίου στο Barrage Billiards Club, είχαμε τη χαρά να πάρουμε συνέντευξη από έναν από τους μεγαλύτερους παίκτες Αμερικάνικου μπιλιάρδου όλων των εποχών, τον τρεις φορές παγκόσμιο πρωταθλητή Mika the «Iceman» Immonen. Ο «Iceman» έφτασε μέχρι τη φάση των 16 στο τουρνουά προτού χάσει από τον τρέχων παγκόσμιο πρωταθλητή στο 9μπαλο Neils Feijen με σκορ 9-7.

Ο κύριος Immonen δεν έχει επισκεφτεί συχνά την Ελλάδα οπότε αυτή ήταν μία σπάνια ευκαιρία για τους Έλληνες θαυμαστές του να τον δουν να παίζει ζωντανά, και μία ιδιαίτερη τιμή για εμάς να μιλήσουμε μαζί του για το Αμερικάνικο μπιλιάρδο.

Προσπαθήσαμε να ανοίξουμε τη συζήτηση, δίνοντας του την ευκαιρία να αναπτύξει ορισμένες από τις σκέψεις του σχετικά με το παιχνίδι, και πιστεύουμε ότι μέσα από τα λόγια του μπορεί κάποιος να μάθει πολλά για αυτό.

Ελπίζουμε να απολαύσετε αυτήν την συνέντευξη όσο εμείς που την πήραμε!

Σημείωση: Οι ερωτήσεις είναι γραμμένες με έντονη γραφή και οι απαντήσεις με απλή.

Επιτρέψτε μου πρώτα να σας ευχαριστήσω για το χρόνο που διαθέτετε ώστε να μιλήσετε μαζί μας, και να σας συγχαρώ όχι μόνο για τα επιτεύγματα σας στο τραπέζι αλλά πιστεύω – και οι περισσότεροι στην Ελλάδα το ίδιο – ότι αποτελείτε ένα ιδιαίτερα καλό πρότυπο ως παίκτης για τη νέα γενιά. Εννοώ ότι είστε ένας σκληρά εργαζόμενος παίκτης, καλός αθλητής και αυτό αποτελεί ένα καλό παράδειγμα – παίκτες σαν εσάς – για τους νέους παίκτες και για το Αμερικάνικο μπιλιάρδο γενικά.

Συνεπώς, Αμερικάνικο μπιλιάρδο: είναι περισσότερο παιχνίδι ή άθλημα? Αυτή η συζήτηση διεξάγεται μερικές φορές, κάποιοι το σκέφτονται περισσότερο ως άθλημα, κάποιοι το σκέφτονται περισσότερο ως παιχνίδι, τι πιστεύετε εσείς?

«Λοιπόν, είναι μία καλή ερώτηση, είναι η «αιώνια» ερώτηση, αλλά πιστεύω ότι εμπεριέχει και τις δύο απόψεις καθώς σκεφτείτε το σκάκι: το σκάκι είναι το πιθανότερο ένα παιχνίδι, αλλά απαιτεί ιδιαίτερη πνευματική πειθαρχία και επίσης απαιτεί αντοχή. Από την άλλη το Αμερικάνικο μπιλιάρδο είναι ιδιαίτερα σωματικό: χρειάζεται να έχεις συγχρονισμό χεριών – ματιών, να είσαι πνευματικά και σωματικά προετοιμασμένος για κάθε αγώνα και να βρίσκεσαι σε καλή γενική κατάσταση. Εννοώ πως ίσως «δε χρειάζεται» αλλά βοηθά. Συνεπώς το έμαθα αυτό με το πέρασμα των χρόνων και πάντα μέρος της προπόνησης μου αποτελεί το να παραμένω σωματικά δυνατός γιατί βοηθά, επηρεάζει θετικά την πνευματική κατάσταση.»

Ναι, παρατηρούμε ότι οι περισσότεροι πρωταθλητές στην εποχή μας βρίσκονται σε καλή φυσική κατάσταση, σε αντίθεση με ορισμένους παλαιότερων εποχών.

«Ναι, δεν είμαι ο Minnesota Fats (J), οπότε για μένα το Αμερικάνικο μπιλιάρδο είναι άθλημα, θεωρώ τον εαυτό μου αθλητή, και προσπαθώ να εκπροσωπώ τον εαυτό μου και το παιχνίδι με αυτόν τον τρόπο. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό για μένα, και είμαι ένας πολύ σκληρός αντίπαλος. Εννοώ ότι είμαι ιδιαίτερα σκληρός και ορισμένες φορές αυτό φαίνεται, δε είμαι επιεικής με τον εαυτό μου αν χάσω μία μπάλα ή παίξω μία κακή στεκιά, ίσως είμαι λίγο «εντάξει» αλλά μπορώ να γίνω σκληρός με τον εαυτό μου.»

Αν μου επιτρέπετε να επισημάνω, υπάρχει ένα είδος «αντίφασης» ανάμεσα στο παρατσούκλι σας – «άνθρωπος από πάγο» το οποίο υποτίθεται ότι προέρχεται από την πνευματική σας πειθαρχία – αλλά είστε αρκετά συναισθηματικός όταν παίζετε, εννοώ δεν είστε παίκτης «Ασιατικού τύπου» χωρίς εκφραστικότητα.

«Καταλαβαίνω τι λέτε, θα μπω ευθέως στο ζήτημα εδώ και θα πω ναι: ορισμένες φορές νιώθω ότι θα μπορούσα να είμαι καλύτερος στον έλεγχο των συναισθημάτων μου, αλλά μερικές φορές αν είσαι πραγματικά απογοητευμένος και εκνευρισμένος είναι ίσως καλό να το εξωτερικεύσεις, είτε ίσως θα μπορούσα ακόμα να βελτιωθώ. Παλαιότερα ήμουν πιο ήρεμος, ίσως στην πορεία απέκτησα κάποιες κακές συνήθειες από ορισμένους Αμερικανούς παίκτες (J), αλλά δεν προσπαθώ να επιδεικνύω κακή συμπεριφορά, δεν αποσπώ την προσοχή κανενός και ποτέ δε θα προσπαθήσω να κλέψω ή να ενοχλήσω κάποιον.»

Για αυτό είπα στην αρχή ότι είστε ένα καλό παράδειγμα ως παίκτης, δεν ξεσπάτε στον αντίπαλο και δεν υπάρχει πραγματικά καμία κριτική πάνω σε αυτό. Προσωπικά μου αρέσει το γεγονός ότι υπάρχουν συναισθηματικές εκφράσεις ακόμα και σε παγκόσμιους πρωταθλητές. Ο καθένας έχει το χαρακτήρα του.

«Υπάρχουν πολλοί χαρακτήρες, και ιδιαίτερα στο Αμερικάνικο μπιλιάρδο υπάρχουν περισσότεροι χαρακτήρες από κάθε άλλο παιχνίδι. Πολλοί χαρακτήρες «επιδεικνύουν» τον εαυτό τους και ορισμένοι από αυτούς προσπαθούν να παίξουν παιχνίδια με το μυαλό, προσπαθούν να σε εκφοβίσουν, και δεν είναι εύκολο να κάθεσαι απλά και να δέχεσαι τα χτυπήματα. Μερικές φορές πρέπει να πολεμήσεις τη φωτιά με φωτιά, και αυτό αποτελεί ένα ατυχές μέρος του παιχνιδιού.»

Και την ίδια ώρα να συνεχίσεις να συγκεντρώνεσαι στο παιχνίδι, πραγματικά δύσκολο.. Η επόμενη ερώτηση που μου έρχεται στο μυαλό είναι η εξής: τι είναι το Αμερικάνικο μπιλιάρδο για εσάς? Τι είναι το Αμερικάνικο μπιλιάρδο προσωπικά για τον Mika Immonen? Είναι μία τέχνη? Κάτι που αγαπάτε?

«Το Αμερικάνικο μπιλιάρδο είναι άθλημα, είναι επιστήμη, είναι φιλοσοφία και τέχνη, όλα σε ένα πακέτο. Για μένα είναι ένα όμορφο παιχνίδι, το να μπορείς να εκφραστείς στο τραπέζι κατ’ αυτόν τον τρόπο και να ελέγχεις τα στοιχεία του παιχνιδιού. Πιστεύω ότι είναι αρκετά όμορφο και προσπαθώ να είμαι εύχαρις όταν παίζω και να το κάνω όμορφο. Πιστεύω ότι αυτό αποτελεί έναν από τους λόγους για τους οποίους παίζω ακόμα, ενθαρρύνομαι από τους θαυμαστές μου. Τους αρέσει ο τρόπος που παίζω και το στυλ μου, τους αρέσει ο τρόπος που μπορώ να κάνω τη λευκή μπάλα να χορέψει.»

Ναι, και οπωσδήποτε κάτι που αρέσει επίσης στους θαυμαστές σας είναι ότι η γνώση σας για το παιχνίδι είναι πλήρης, φαίνεται ότι έχετε δουλέψει σκληρά σε αυτό. Γνωρίζετε όλες τις λεπτομέρειες σε ότι αφορά το χτύπημα της μπάλας, δεν είναι μόνο το ταλέντο σας που μπαίνει στο παιχνίδι. Φαίνεται ότι παίκτες σαν εσάς ή τον Neils Feijen έχετε πραγματικά δουλέψει κατά την πορεία σας προς την κορυφή.

«Έμαθα πολλά από τους πάντες, έμαθα από διαφορετικά στυλ και προσαρμόστηκα σε αυτά, είδα τι δουλεύει για μένα.»

Υπάρχουν κάποια άτομα που θεωρείτε σημαντικά στην πρόοδο σας. Υπάρχει κάποιος που θα θεωρούσατε ως δάσκαλο σας? Κάποιος που πραγματικά σας βοήθησε με το παιχνίδι σας?

«Λοιπόν, δεν είχα ποτέ πραγματικά κάποιον δάσκαλο στο παιχνίδι, είχα απλώς κάποια τεχνική προπονητική βοήθεια όταν ήμουν νέος, βασικά πράγματα όπως το να μένουμε κάτω στη στεκιά, διάταξη των ποδιών κλπ. Ξεκίνησα όταν ήμουν 15 χρονών, και ήδη στα 19 μου ταξίδευα στο European Tour, για την ακρίβεια το 1992 κέρδισα το πρώτο Eurotour που διοργανώθηκε, ήταν πραγματικά επίτευγμα για έναν νέο παίκτη σαν εμένα. Ήμουν ακόμα αρχάριος, έκλεισα τα 20 το Δεκέμβρη της ίδιας χρονιάς. Ήταν πολύ ωραία, αλλά έπρεπε να προχωρήσω.

Εκείνη την περίοδο, στα μέσα της δεκαετίας του ’90, το Αμερικάνικο μπιλιάρδο ήταν ακόμα νέο στην Ευρώπη. Μερικοί ταλαντούχοι παίκτες, υπήρχε η «Γερμανική μηχανή» με παίκτες σαν τον Oliver Ortmann, Ralf Souquet, Thomas Engert, εκείνοι αποτελούσαν την κινητήριο δύναμη. Πέρα από αυτούς υπήρχαν μερικοί μεγάλοι Σουηδοί παίκτες όπως οι Tom Storm, Nicholas Bergendorff. Αυτοί ήταν οι παίκτες από τους οποίους μπορώ να πω ότι έμαθα, αλλά έβλεπα επίσης και πολλά video. Μετά ο Earl Strickland επισκέφθηκε την Φινλανδία το 1993, και η ευκαιρία να τον παρακολουθήσω να παίζει ορισμένα challenge matches και να κάνει κάποια trick shots πραγματικά βοήθησε. Για την ακρίβεια έπαιξα και εγώ ένα challenge match μαζί του, και πιστεύω πως το στυλ του παιχνιδιού του ήταν πολύ δυνατό και ιδιαίτερη έμπνευση για μένα, μου έδωσε την ευκαιρία να θέσω νέους στόχους σε σχέση με το παρελθόν. Όλοι οι υπόλοιποι στα μάτια μου έμοιαζαν ως κάποιοι που απλά χτυπάνε τις μπάλες.

Ο Earl με ενέπνευσε να προχωρήσω παραπέρα γιατί έχει ένα πραγματικά δυνατό παιχνίδι, μπορεί πραγματικά να χτυπήσει τη μπάλα και ξέρετε κάτι? Όταν παρακολουθούσα τον Earl να παίζει σκεφτόμουν «ανοησίες, πρέπει να θέσω μεγαλύτερους στόχους» καθώς έκανε τα πάντα να μοιάζουν τόσο εύκολα, έπαιζε τις σωστές θέσεις κάθε φορά, έκανε τη λευκή μπάλα να κινείται με σωστό τρόπο, πάντα διάλεγε το σωστό δρόμο προς το επόμενο πλασάρισμα. Είναι πραγματικά εφευρετικό, δυνατό και με αυτοπεποίθηση στυλ παιχνιδιού. Έμαθα πολλά και μόνο που παρακολούθησα το στυλ του.»

Ναι, πραγματικά ο Earl είναι ένας ζωντανός θρύλος, αλλά και τα δικά σας επιτεύγματα οπωσδήποτε δεν αποτελούν μικρή υπόθεση, έχετε κερδίσει πάρα πολλούς διεθνείς τίτλους και εισήλθατε στο BCA Hall of Fame που είναι μεγάλη τιμή, κλπ. Αλήθεια, πως νιώθει κάποιος να είναι «Ο πρώτος» ανάμεσα σε 6 δισεκατομμύρια ανθρώπους, να είναι «πρωταθλητής κόσμου»? Δημιουργεί αυτό μία αίσθηση μοναδικότητας?

«Ναι ήταν πραγματικά ιδιαίτερο, ειδικά κατά την περίοδο 2008 – 2010 που ήμουν νούμερο ένα στον κόσμο για δύο συνεχείς χρονιές και ήμουν πραγματικά «άθικτος». Αλλά μέχρι να με σταματήσουν άνθρωποι για να με ρωτήσουν «πως νιώθεις που είσαι ο καλύτερος στον κόσμο?» δεν το είχα καν συνειδητοποιήσει.»

Δηλαδή το νιώσατε τότε, και όχι το 2001 όταν κερδίσατε τον πρώτο παγκόσμιο τίτλο σας στο 9μπαλο?

«Όχι, όχι το 2001. Ήμουν ακόμα νέος, το παιχνίδι μου ακόμα εξελισσόταν. Όταν κερδίζεις το παγκόσμιο πρωτάθλημα, δε σημαίνει ότι είσαι ο καλύτερος στον κόσμο. Αλλά όταν κερδίζεις οκτώ με εννέα μεγάλους τίτλους σε δύο χρόνια, τότε μπορείς να το πεις. Η κατάταξη μου βρισκόταν περίπου στους 900 πόντους και ο επόμενος παίκτης ήταν περίπου στους 600, ήμουν πραγματικά μακριά. Εκείνη την περίοδο κοίταζα τους αριθμούς και σκεφτόμουν «Οκ!» Δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο μεγάλο ήταν μέχρι αργότερα, ίσως δύο χρόνια μετά. Έκανα απλώς αυτό που έκανα, προσπαθώντας να παραμείνω ταπεινός, προσπαθώντας να κάνω τα πράγματα που με έφτασαν στην κορυφή. Αλλά για να είμαι ακριβοδίκαιος θα πρέπει να πω ότι έπαθα υπερκόπωση. Βαρέθηκα, και αυτό είναι λάθος. Έπρεπε να μείνω πεινασμένος αλλά είναι δύσκολο να το κάνεις.»

Αυτό είναι κάτι που ήθελα να σας ρωτήσω. Πως εξακολουθείς να δίνεις κίνητρο στον εαυτό σου όταν φτάσεις στην κορυφή, εννοώ πως ένας παγκόσμιος πρωταθλητής συνεχίζει να προχωρά, σπάζοντας τη ρουτίνα?

«Απέσπασα την προσοχή μου, ίσως αυτό δεν ήταν πολύ έξυπνο. Ένιωσα ότι ήθελα να θέσω πρόκληση στον εαυτό μου, να σπάσω τη ρουτίνα, ακριβώς. Ίσως δεν έπρεπε να το κάνω, ίσως έπρεπε απλά να συνεχίσω να κάνω αυτό που έκανα. Είναι δύσκολο να ξέρεις, δύσκολο να το κατανοήσεις.

Όταν ήμουν νεότερος ήξερα ότι έχω πολύ ταλέντο, και υπήρχε ένα σημείο, υπάρχει ένα σημείο για την ακρίβεια στην καριέρα κάθε πρωταθλητή όπου πρέπει να ξεπεράσεις το φόβο της νίκης. Όλοι έχουν φόβους και ένας από αυτούς είναι ο φόβος της νίκης. Τον ξεπέρασα και προχώρησα, και μετά κουράστηκα από τις προσδοκίες των ανθρώπων σε εμένα. Δεν ήταν ιδιαίτερα μεγάλη η πίεση, αλλά αν δεν έδινα τόση προσοχή στις συνεχείς ερωτήσεις των ανθρώπων για το «πως το κάνεις αυτό?» ίσως να είχα καταφέρει να συνεχίσω να κάνω αυτό που έκανα και να κερδίζω. Είναι δύσκολο να το πεις, δεν έχω μετανιώσει για τίποτα, έχω μία πολύ καλή ζωή και το Αμερικάνικο μπιλιάρδο είναι πάντα ένα παιχνίδι μεγάλης πρόκλησης. Υπάρχουν πολλοί καλοί παίκτες που μπορούν να πάρουν σερί αρκετά frames και γνωρίζουν το πώς να παραμείνουν στο παιχνίδι όταν πραγματικά μετράει.»

Μια που μιλάμε ακόμα για εσάς, ποιες είναι οι κύριες γραμμές της πνευματικής προσέγγισης σας στο παιχνίδι, τι δουλεύει για εσάς? Τι βρίσκετε ως χρήσιμο στο να επιτύχετε τη μέγιστη συγκέντρωση στο παιχνίδι?

«Λοιπόν, είναι αρκετά απλό. Δεν είναι απλό να το πετύχεις. Αλλά η ιδέα είναι απλή. Πρέπει να έρχεσαι στο τραπέζι καλά προετοιμασμένος, έχοντας κοιμηθεί αρκετά, πρέπει να είσαι έτοιμος κατά το δυνατόν στην προπόνηση, να κάνεις τη σωστή προπόνηση, και όταν έρθεις στο τραπέζι πρέπει να ξέρεις ότι έχεις κάνει όλα όσα χρειάζεται να γίνουν κατά την προετοιμασία. Αλλά τίποτα δε μετράει αν δεν κοιμηθείς αρκετά. Δε μετράει το πόσο αυτοπεποίθηση έχεις, αν είσαι κουρασμένος μπορείς να χάσεις από τον οποιονδήποτε σε αυτό το παιχνίδι.»

Ναι, ίσως ακόμα περισσότερο μετά την αλλαγή των κανόνων τα τελευταία χρόνια, το παιχνίδι είναι τόσο διαφορετικό τώρα. Ήθελα να σας ρωτήσω, ποια η γνώμη σας σχετικά με το εναλλάξ σπάσιμο σε σχέση με το σερί σπάσιμο?

«Δε μου αρέσει το εναλλάξ σπάσιμο, ποτέ δε μου άρεσε.»

Δηλαδή πιστεύετε ότι πρέπει να επιστρέψουμε στις παλαιότερες εποχές?

«Είναι διαφορετικό, αν είχαμε την ευκαιρία να παίζουμε αρκετά σετ όπως στο τένις όπου έχεις το σερβίς σου, ο αντίπαλος το δικό του και προσπαθείς να σπάσεις το σερβίς του, αλλά εκεί σε διάρκεια των πέντε σετ. Σε ένα σετ είναι πραγματικά άδικο. Για παράδειγμα, σήμερα απέναντι στον Feijen έβαλα τη λευκή μπάλα στο πρώτο μου σπάσιμο, 1-0, 2-0, 3-0 και ξαφνικά καθίσταται αδύνατον να κερδίσεις τον αγώνα, απλά συνεχίζει να κρατά το «σερβίς» του και…»

Ναι, ήταν ένα ωραίο σετ πάντως καθώς συνεχίσατε να παλεύετε, λίγο ατυχία στο τέλος χωρίς να μπει μπάλα στο σπάσιμο σας..

«Ναι, πραγματικά δε μου αρέσει το εναλλάξ σπάσιμο, προτιμώ να παρακολουθώ παίκτες να παίρνουν σερί αρκετά frames.»

Ή να χρησιμοποιηθεί «box», να γίνουν οι συνθήκες πιο δύσκολες..

«Ναι, να γίνει δύσκολο, να αποφευχθούν εύκολες συνθήκες, μεγάλες τρύπες με εύκολο κόψιμο και στενό «ράφι» που επιτρέπουν να μπουν μπάλες που «χάνονται». Για παράδειγμα, ο Neils σήμερα είχε δύο τέτοιες στεκιές με τις μπάλες να καταλήγουν μέσα. Μου αρέσουν οι μεγάλες αποστάσεις, οι δύσκολες συνθήκες, το εναλλάξ σπάσιμο.»

Τι πιστεύετε για τη σημερινή γενική κατάσταση του Αμερικάνικου μπιλιάρδου? Πως θα την περιγράφατε, καλή ή κακή?

«Λοιπόν, το Αμερικάνικο μπιλιάρδο δεν τα πάει ιδιαίτερα καλά στις μέρες μας. Η παγκόσμια οικονομία δεν πάει καλά τώρα. Αυτό δεν αντικατοπτρίζει το γιατί το Αμερικάνικο μπιλιάρδο δεν πάει καλά, πιστεύω ότι χρειαζόμαστε μία άλλη προσέγγιση.»

Τι είδους προσέγγιση?

«Για να έχουμε το Αμερικάνικο μπιλιάρδο ως άθλημα πρέπει να απαγκιστρωθούμε από ορισμένα πράγματα που κάνουμε. Για παράδειγμα, αν παίζουμε σε συνθήκες bar, που είναι ωραία – κανένα πρόβλημα –, περνάω περισσότερο καλά παρά παίζω το παιχνίδι. Είναι περισσότερο ένα περιβάλλον παιχνιδιού. Καλό είναι αυτό, αλλά αν θέλεις να πας το Αμερικάνικο μπιλιάρδο σε άλλο επίπεδο χρειάζεται να παίζεις σε κατάλληλες αίθουσες με καλές θέσεις για τους θεατές. Πρέπει να προωθήσουμε το παιχνίδι κάπου όπου τα παιδιά θα μας βλέπουν και θα σκέφτονται «αυτό είναι επαγγελματικό» και οι γονείς θα νιώθουν άνετα με τα παιδιά τους να φιλοδοξούν να γίνουν σαν εμάς.»

Τι θα κρατούσατε και τι θα αλλάζατε στο Αμερικάνικο μπιλιάρδο? Τι θα κάνατε αν αποτελούσατε μέρος της λήψης αποφάσεων σχετικά με το παιχνίδι?

«Δεν ξέρω, είναι μεγάλη ερώτηση. Όλα στη συγκεκριμένη βιομηχανία είναι μικρότερα από ότι θα μπορούσαν να είναι. Υπάρχουν εκατομμύρια παίκτες εκεί έξω. Πως το εκμεταλλευόμαστε αυτό? Πως εκμεταλλευόμαστε την κοινωνική παράμετρο του παιχνιδιού? Και να κάνουμε τους ανθρώπους πραγματικά ενθουσιασμένους για το άθλημα? Υπάρχει κενό ανάμεσα τους επαγγελματίες παίκτες, τους ερασιτέχνες παίκτες που κάνουν ένα σοβαρό χόμπι, και στους περιστασιακούς παίκτες που αγαπούν το παιχνίδι και παίζουν ίσως κάθε βδομάδα. Συνεπώς πως κατηγοριοποιούμε αυτά και πως βγάζουμε λεφτά από αυτό? Πως προωθούμε το άθλημα οικονομικά?»

Όπως γνωρίζουμε στις ΗΠΑ υπάρχει ανεπτυγμένη ερασιτεχνική λίγκα πέρα από τις επαγγελματικές διοργανώσεις. Ήθελα να σας ρωτήσω ποια η γνώμη σας περί σχηματισμού μίας επαγγελματικής λίγκας?

«Χρειαζόμαστε κάτι τέτοιο. Πρέπει να φέρουμε το παιχνίδι σε διαφορετικό επίπεδο σε σχέση με ότι έχει υπάρξει, αλλιώς θα παραμείνει για πάντα απλά ψυχαγωγία και παιχνίδι.»

Πάντα το σκεφτόμουν αυτό, θα μπορούσε να γίνει όπως στο Snooker, αλλά οι εταιρείες του χώρου θα πρέπει να σας οργανώσουν, διαχωρίζοντας τους επαγγελματίες από τους ερασιτέχνες και δίνοντας κίνητρα για μία κατεύθυνση «προς τα πάνω».

«Όχι μόνο οι εταιρείες του χώρου, έχουν συνηθίσει σε «μία ιδέα», πρέπει να φέρουμε χορηγούς έξω από το Αμερικάνικο μπιλιάρδο. Πρέπει να πουλήσουμε το Αμερικάνικο μπιλιάρδο σε έναν μεγάλο χορηγό που θα ενδιαφερόταν να επενδύσει στο άθλημα, και ίσως να «κατέχει» το άθλημα. Μεγάλες εταιρείες εκτός της βιομηχανίας του Αμερικάνικου μπιλιάρδου, αυτή είναι η καλύτερη μας ευκαιρία.

Συνεπώς αν προωθηθεί με σωστό τρόπο, εκμεταλλευτούμε την κοινωνική παράμετρο, χρησιμοποιήσουμε τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, κοιτάξουμε τα δημογραφικά δεδομένα, ποιος παίζει μπιλιάρδο, πως μπορούμε να διαφημίσουμε και να τους πουλήσουμε το Αμερικάνικο μπιλιάρδο, δούμε ποιες εταιρείες θα μπορούσαν να αναμιχθούν, φέρουμε το άθλημα σε κατάλληλες αίθουσες, αυτός θα ήταν ο τρόπος να βγάλουμε σοβαρά λεφτά ως επαγγελματίες.»

Πιστεύετε ότι οι επαγγελματίες παίκτες θα μπορούσατε να συγκροτηθείτε και να σχηματίσετε ένα είδος ένωσης η οποία θα μπορούσε να διαπραγματευτεί με εταιρείες για το σχηματισμό μία τέτοιας λίγκας?

«Όχι, πιστεύω ότι μία μικρή ομάδα θα χρειαστεί να συγκροτηθεί και να σχηματίσει ένα επαγγελματικό πλάνο, και να το παρουσιάσει σε μία εταιρεία που θα ψάχνει να επενδύσει στο άθλημα το οποίο βρίσκεται «χαμηλά» τώρα, συνεπώς αποτελεί μία «φτηνή» επένδυση με μεγάλες δυνατότητες. Οι παίκτες θα έρθουν όταν τα λεφτά θα βρίσκονται εκεί.»

Κατάλαβα. Υπάρχει βέβαια μία δυσκολία στο να φέρει κάποιος το άθλημα ζωντανά σε ευρύ κοινό, υπάρχει εκτεταμένη συζήτηση για το Αμερικάνικο μπιλιάρδο – και τα αθλήματα του μπιλιάρδου γενικά – τα οποία δε θεωρούνται θεαματικά αρκετά για ανθρώπους «εκτός» του χώρου. Εμείς οι παίκτες αγαπάμε να παρακολουθούμε το παιχνίδι, και καταλαβαίνουμε τι κάνετε εσείς οι επαγγελματίες στο τραπέζι, αλλά και πάλι δε θεωρείται αρκετά θεαματικό όπως άλλα αθλήματα, για παράδειγμα όπως το ποδόσφαιρο ή το μπάσκετ κλπ.

«Χρειάζεται να έχουμε προγράμματα επιμόρφωσης του κόσμου για το παιχνίδι, σε σχολικό ή πανεπιστημιακό επίπεδο, αλλά αυτό είναι μέρος του πακέτου προώθησης από χορηγούς, ώστε να μπει το Αμερικάνικο μπιλιάρδο στο υποσυνείδητο των νέων ανθρώπων. Και για αυτόν τον λόγο δε μπορούμε να αναμιχθούμε με τσιγάρα ή αλκοόλ όπως στις περισσότερες συνθήκες bar, γιατί τότε δε θα αρέσει στους γονείς και δεν είναι καλό για το άθλημα. Συνεπώς πρέπει να ξεφορτωθούμε τα τσιγάρα, το αλκοόλ και τον τζόγο.»

Και τον τζόγο, παρόλο που αποτελεί μέρος της ιστορίας του Αμερικάνικου μπιλιάρδου.. Δε λέω ότι είμαι υπέρ.

«Αποτελεί ιστορία του Αμερικάνικου μπιλιάρδου ναι, αλλά αν μία επαγγελματική λίγκα είναι αρκετά μεγάλη οι επαγγελματίες δε χρειάζεται να τζογάρουν.»

Οπότε με αυτόν τον τρόπο τελικά θα εξαφανιστεί.

«Όχι μόνο, ακούστε. Πάρτε για παράδειγμα τους παίκτες του γκολφ, έχουν αυστηρούς κανόνες, δεν τζογάρουν. Δεν επιτρέπεται να το κάνουν. Πρέπει να ανυψώσουμε το άθλημα μας στο επίπεδο του golf PGA, BA, ATP κλπ.»

Συνεπώς προσωπικά ευχαρίστως θα υπογράφατε συμβόλαιο σε τέτοιο περιβάλλον για παίκτες όπως εσείς.

«Ναι, και θα δουλέψει μόνο εφόσον βγάζουμε αρκετά χρήματα, τώρα απλώς επιβιώνουμε.»

Ίσως η αλλαγή των κανόνων για την οποία μιλήσαμε – εναλλάξ σπάσιμο κλπ – έχει κάνει την επιβίωση αυτή ακόμα πιο δύσκολη, αφήνοντας τους επαγγελματίες παίκτες «απροστάτευτους».

«Ναι, και πρέπει να κρατήσουμε το παιχνίδι συναρπαστικό, ξέρετε κάτι? Αν κάποιος μπορεί να κερδίσει 8 ή 9 frames σερί, αυτό είναι μια χαρά!»

Και η ανάμιξη των πρωταθλητών με τους ερασιτέχνες ίσως το κάνει ένα είδος παιχνιδιού – «παρωδία».

«Δείτε στις τρίσποντες, παίζουν σετ στους 40 – 50 πόντους. Ένας ερασιτέχνης δεν πρόκειται ποτέ να κερδίσει έναν επαγγελματία. Στο Αμερικάνικο μπιλιάρδο όμως παίζουμε μικρά σετ, εναλλάξ σπάσιμο κλπ. Σε αυτό το σημείο είναι παιχνίδι, όχι άθλημα. Είναι ωραία, μη με παρεξηγείτε, αλλά δεν εμπνέει.»

Επανερχόμενοι σε εσάς, ποιο θα θεωρούσατε το μεγαλύτερο σας επίτευγμα, αν μπορούσατε να διαλέξετε έναν τίτλο ποιος θα ήταν αυτός? Ίσως ένας από τους παγκόσμιους?

«Νομίζω ότι το 2009, όταν έχασα στον 2ο γύρο του 9ball US open, και μετά ήρθα από πίσω στην πυραμίδα και κέρδισα 14 συνεχόμενα ματς για να υπερασπιστώ τον τίτλο. Αυτό έδειξε δυνατό χαρακτήρα, μεγάλη φυσική αντοχή, πολύ δύναμη. Σε πολλά ματς ήμουν πίσω στο σκορ πχ 8-2, 8-5, 8-4, και επανήλθα και κατάφερα να κλείσω την πόρτα σε όλους τους αντιπάλους μου. Πιστεύω ότι αυτό αποτελεί το μεγαλύτερο επίτευγμα μου σε ότι αφορά ελαστικότητα και θέληση για νίκη. Μένοντας στο παιχνίδι, επιβιώνοντας.

Σοβαρά, δεν ξέρω καν πως μπόρεσα να το κάνω αυτό, εννοώ σωματικά. Είχα 6 ματς σε μία μέρα, και έπαιξα το τελευταίο μου ματς της προηγούμενης μέρας μετά τα μεσάνυχτα, οπότε άρχισα στις 11πμ, μετά είχα ματς στις 1μμ, μετά 3μμ, μετά βραδινό, μετά ματς στις 7μμ, 9μμ και 11μμ, όλα αυτά πριν την μέρα των τελικών. Κανείς δεν το έχει κάνει αυτό, κανείς στο US open.»

Οι περισσότεροι παίκτες γνωρίζουν τι εξοπλισμό χρησιμοποιείτε, ήθελα να ρωτήσω ποια κριτήρια παίζουν ρόλο στην επιλογή του εξοπλισμού σας. Για παράδειγμα χρησιμοποιείτε LD (low deflection – απόκλιση)?

«Ναι, παίζω με στέκες Mezz – ο χορηγός μου στις στέκες – από το 2004 και είμαι πολύ χαρούμενος, αποτελούν μέρος των μεγαλύτερων επιτευγμάτων μου. Χρησιμοποιώ το φλες wx700 που είναι LD αλλά έχει και δύναμη ταυτόχρονα.

Άρα δεν είναι το φλες με το λιγότερο deflection της σειράς φλες της Mezz.

«Όχι, δεν είναι. Παράγουν ένα νέο φλες με πολύ λίγο deflection που λέγεται EX Pro αλλά δεν το έχω συνηθίσει. Οπότε χρησιμοποιώ το wx700 που δουλεύει για μένα, παίζω με τη σειρά ΜΙ 1 έως 3 με βίδωμα «united» – 19oz – και έχω ζητήσει στο νέο μοντέλο θα βγει, την ΜΙ-4 να έχει βίδωμα «wavy». Το νέο αυτό μοντέλο, που θα κυκλοφορήσει περίπου προς το τέλος της χρονιάς, θα είναι μοντέλο «hall of fame», μέρος της κορυφαίας σειράς Exceed. Το βίδωμα «wavy» είναι επίπεδο βίδωμα με περισσότερη ανάδραση (feedback), μου αρέσει η αίσθηση που έχει.»

Είμαι βέβαιος ότι και οι θαυμαστές σας θα ανυπομονούν για αυτό. Πριν κλείσουμε με τα στοιχεία επικοινωνίας σας, ήθελα να σας ρωτήσω: Τι συμβουλές θα δίνατε σε ένα ταλαντούχο παιδί 17 ετών, τι θα του/της λέγατε?

«Από την εμπειρία μου, θα έλεγα ότι πρέπει να μείνεις πεινασμένος, πειθαρχημένος, να έχεις ένα υγιή τρόπο ζωής, να είσαι σε καλή φυσική κατάσταση γιατί βοηθά επίσης την πνευματική σου κατάσταση. Επίσης, ίσως μην πιέζεις υπερβολικά τον εαυτό σου, να χαίρεσαι το παιχνίδι αντί να νευριάζεις, απλά να είσαι ευγνώμων που έχεις το ταλέντο να παίζεις. Και να είσαι ταπεινός. Να έχεις αυτοπεποίθηση, να παίζεις για την ομορφιά του παιχνιδιού και να έχεις την προσωπική καλλιτεχνική έκφραση στο τι είναι για σένα το παιχνίδι.»

Που μπορούν να σας βρουν οι φίλοι του Αμερικάνικου μπιλιάρδου?

«Παίζω στο Amsterdam Billiards στη Νέα Υόρκη, η ιστοσελίδα μου είναι www.mikaimmonen.com, η σελίδα μου στο facebook είναι «icemanmika«, όπως και στο Twitter και το Instagram.»

Διδάσκετε? Έχω δει την DVD σειρά σας «Mastering Pool», πραγματικά ωραία.

«Ναι, διδάσκω. Κάνω ιδιαίτερα μαθήματα και ανυπομονώ να κάνω την επόμενη έκδοση του «Mastering Pool». Είναι ιδιαίτερα δημοφιλής, για την ακρίβεια είναι η καλύτερη σε πωλήσεις σειρά όλων των εποχών στο Αμερικάνικο μπιλιάρδο. Δυστυχώς βρίσκεται παντού στο youtube δωρεάν και αυτό δεν είναι καλό για μένα, εκτός αν έπαιρνα εγώ τα «hits» (επισκέψεις) από το youtube αλλά…»

Αυτό είναι παρόμοιο με αυτό που συμβαίνει στη μουσική βιομηχανία.

«Ναι, μου αρέσει η αντίδραση που παίρνω από τους ανθρώπους που βλέπουν τα video, αλλά έχω ανάμικτα συναισθήματα για την όλη υπόθεση. Ελπίζω όταν βγάλω την επόμενη σειρά να την ανεβάσω ο ίδιος στο youtube, να τους ενημερώσω ότι είναι η επίσημη και να τους ζητήσω να μην αφήσουν κανέναν άλλον να την χρησιμοποιήσει. Όταν παίρνεις «hits» μπορείς να έχεις έσοδα και αυτό είναι εντάξει.»

Δυστυχώς οι hackers φαίνεται να βρίσκουν συνεχώς νέους τρόπους να τα ξεπερνούν αυτά..

«Ναι, αλλά τουλάχιστον θα έχω προσπαθήσει να κάνω ότι καλύτερο με αυτό. Συνεπώς ανυπομονώ να κάνω την επόμενη σειρά DVD, πέρα από αυτό θα ήθελα και πάλι να πω στους νέους παίκτες, προσπαθήστε να μάθετε από όλους αλλά μην τους ακούτε όλους. Πρέπει να είστε προσεκτικοί σχετικά με το ποιον ακούτε και να εμπιστεύεστε το ένστικτο σας, να είστε σε θέση να βάλετε σε σειρά τι είναι καλό για εσάς και τι όχι, να έχετε ένα φίλτρο σε αυτό.»

Πιστεύω ότι τα τελευταία αυτά λόγια σας αποτελούν έναν ωραίο τρόπο να κλείσουμε τη συνέντευξη, για άλλη μία φορά θέλω να σας ευχαριστήσω που μας τιμήσατε με την παρουσία σας!

«Χαρά μου, ευχαριστώ! Προτού σας αφήσω, θέλω απλά να ευχαριστήσω το barrage club, όλους όσους εμπλέκονται, σπουδαία διοργάνωση, φανταστική ατμόσφαιρα. Πέρασα υπέροχα και ελπίζω να έρθω ξανά του χρόνου. Τώρα είναι ώρα για διακοπές, έχω ακούσει τόσα πολλά για τα Ελληνικά νησιά και σκοπεύω να τα επισκεφθώ.»